موسیقی > نقد

سر در هوا وُ دست- وُ- پا بسته

درباره‌یِ چهارچوبِ سازمانیِ موسیقیِ فیلم در ایران

image1

سر در هوا وُ دست- وُ- پا بستهReviewed by مانیِ جعفرزاده on Feb 25Rating: 5.0سر در هوا وُ دست- وُ- پا بستهموسیقیِ فیلم در ایران یک متولّیِ سازمانی دارد یا باید داشته باشد که آن جایی نیست جُز کانونِ آهنگ‌سازانِ سینِمایِ ایران در خانه‌یِ سینِما. این تنها نهادی‌ست که موظّف است بر ساز- وُ- کارِ وُرود وَ کارِ حرفه‌ای در عرصه‌یِ آهنگ‌سازیِ فیلم نظارت داشته باشد، به شکایت‌هایِ احتمالی رسیدگی کُنَد، اعضایِ آکادمی را برایِ داوریِ هرساله‌یِ جشنِ خانه‌یِ سینِما معرفی وَ سازماندهی بکُند وَ بر لزومِ بیمه‌ وَ دیگر حمایت‌هایِ اجتماعیِ همه‌یِ اعضایِ صنف اهتمام بورزد.

موسیقیِ فیلم در ایران یک متولّیِ سازمانی دارد یا باید داشته باشد که آن جایی نیست جُز کانونِ آهنگ‌سازانِ سینِمایِ ایران در خانه‌یِ سینِما. این تنها نهادی‌ست که موظّف است بر ساز- وُ- کارِ وُرود وَ کارِ حرفه‌ای در عرصه‌یِ آهنگ‌سازیِ فیلم نظارت داشته باشد، به شکایت‌هایِ احتمالی رسیدگی کُنَد، اعضایِ آکادمی را برایِ داوریِ هرساله‌یِ جشنِ خانه‌یِ سینِما معرفی وَ سازماندهی بکُند وَ بر لزومِ بیمه‌ وَ دیگر حمایت‌هایِ اجتماعیِ همه‌یِ اعضایِ صنف اهتمام بورزد.
انکارپذیر نیست که بخشی از این وظیفه‌ها به‌خوبی انجام شده وَ می‌شود وَ برخی دیگر به شکلِ ناگزیری معوّق وُ غیرِ قابلِ اجرا مانده‌است. چرا؟ چون ابزارهایِ قانونی وُ سازمانیِ لازم برایِ اجرایِ آن‌ها در اختیارِ این نهاد نیست. توضیح خواهم داد:
برایِ مثال چندی‌ست آیین‌نامه‌ای مستحکم وَ بسیار اصولی برایِ عضویّت در کانونِ آهنگ‌سازانِ سینِمایِ ایران تدوین شده‌است. در این آیین‌نامه به صراحت قید شده که شرایطِ لازم برایِ ورود به این صنف تنها عبارت هستند از داشتنِ حداقل مدرکِ دیپلمِ متوسطه، ارائه‌یِ چند قطعه عکس، داشتنِ کارتِ پایان‌خدمتِ نظام وظیفه وَ ارائه‌یِ دستِ‌کم دوُ پارتیتورِ مکتوبِ فُرمال در یکی از فُرم‌هایِ شناخته‌شده‌یِ موسیقیِ کلاسیک وَ پرداختِ حقِّ عضویتی اندک. یعنی شرایطِ اوّلیِه‌ای بسیار سهل‌گیرانه که بابِ ورود به این حرفه را بر رویِ هرکسی که حداقلِّ شرایطِ ممکن را داشته باشد، نمی‌بندد وَ البتّه بدیهی‌ست نظامِ نمره‌بندی‌ِ بسیار دقیقی هم برایِ تعداد وَ نوعِ آثارِ هر متقاضی تدوین شده که جای‌گاهِ سازمانیِ آهنگ‌سازانِ سینِمایِ ایران را پس از یک ورودِ آسان با دقّت تعیین می‌کُنَد.
لیکن در همین جشنواره‌ای که گذشت، به عنوانِ مَُشتی نمونه‌یِ خروار شاهد بودیم چندین نام برایِ چندین فیلم موسیقیِ متن نوشته بودند که هیچ‌یک، هیچ نوع عضویّتی در کانونِ آهنگ‌سازانِ سینِمایِ ایران نداشته‌اند، یا حتّا یکی- دوُ نفر از ایشان تقاضایِ عضویّت‌شان در این مؤسّسه پیش از این بررسی وَ رد شده بوده، به این معنا که همین اندک شرایطِ علمیِ لازم برایِ ورود به این حرفه را هم نداشته‌اند.

image2
در چُنین موقعیّتی امّا دستِ کانون بسته است. یعنی کانونِ آهنگ‌سازانِ سینِمای ایران بنابر قانون‌های فعلی تنها می‌تواند تعیین بکُند که به لحاظِ تئوریک چه کسانی می‌توانند آهنگ‌سازِ فیلم باشند وَ چه کسانی نمی‌توانند. امّا درحالِ حاضر هیچ امکانِ قانونیِ مشخّصی وجود ندارد که کانونِ جلویِ فعّالیّتِ کسانی را که صلاحیّتِ حدّاقلیِّ لازم را به دست نیاورده‌اند یا صلاحیّت‌شان موردِ بررسی قرار نگرفته است، بگیرد.
این مشکل وقتی جدّی‌تر به نظر می‌رسد که تعدادِ زیادی از اعضایِ باسابقه وَ توانایِ موسپیدِ کانون که معیشت‌شان به این حرفه وابسته بوده وَ هست مدّت‌ها بی‌کار مانده‌اند وَ کسانی ناشناس بنابر روابط وَ در بیش‌تر موردها [نظر به دست‌مزدهایی که دریافت کرده‌اند.] حتّا نه برایِ امرارِ معاش که تنها از رویِ تفنّن یا حضور در جمعِ دوستان (!؟) اقدام به تولیدِ موسیقیِ فیلم‌هایی کرده‌اند که فارغ از کیفیّتِ داشته یا نداشته‌شان به لحاظِ کمّی تعدادِ پُرشماری هستند. پُر شمار به این معنا که گاهی تا شصت درصد تولیداتِ سینِمایِ ایران را آهنگ‌سازی کرده‌اند.
این خطرناک است از چند منظر. نخست یکی از اصلی‌ترین وظایفِ صنف یعنی حمایت از امنیّتِ شغلیِ اعضاء را مختل می‌کُنَد. دوّم اهمیّتِ صنف به عنوانِ یک نهادِ مرجع را بی‌اثر می‌نُماید وَ در پایان به دلیلِ فقدانِ نظارت بر بخشِ وسیعی از تولیدات، کیفیّت موسیقیِ فیلم وَ به تبعِ آن کیفیّتِ کلّیِ فیلم وَ کارکردِ فرهنگی وَ حتّا صنعتی وُ تجاریِ آن به مخاطره می‌اُفتد.
این همه‌یِ مشکلِ موسیقیِ فیلم نیست. در یادداشت‌هایِ دیگری به مشکلاتِ دیگر خواهیم پرداخت.

نظر بدهید

شما باید وارد شوید تا بتوانید نظر دهید.