تجسمی > یادداشت

مالکوویچ بودن یا نبودن

01

مالکوویچ بودن یا نبودنReviewed by حسام امامی on Oct 6Rating:

جان مالکوویچ در نقش انیشتین، چه‌گوارا، هیچکاک و دیگران

بعد از ۱۵سال دوباره هویت «جان مالکوویچ» دست‌مایهٔ یک مجموعهٔ هنری شده اما این بار از زاویه‌ای عکس آنچه در «جان مالکوویچ بودن» دیده‌ایم. گرچه اولین بار نیست که جان مالکوویچ بودن برای دنیای هنر ارمغانی تازه می‌آورد، مجموعه‌عکس «مالکوویچ، مالکوویچ، مالکوویچ» سورپرایزی تازه است.

در «جان مالکوویچ بودن» (۱۹۹۹) ساختهٔ «اسپایک جونز»، عروسک‌گردانِ خیمه‌شب‌بازیِ بی‌کاری به‌نام «کرگ شوارتز»، با تشویق زنش «لوته» که از وضع زندگیشان به ستوه آمده، در جستجوی کار به طبقهٔ هفت‌ونیم یک برج می‌رسد. با حقوق ناچیزی کارمند بایگانی دفا‌تر نیم‌قد این طبقه می‌شود. بعد از مدتی پشت یکی از کمد‌ها دری پیدا می‌کند که وقتی بازش می‌کند پرت می‌شود توی ذهن «جان مالکوویچ». جان مالکوویچ بازیگر، کارگردان، تهیه‌کننده و طراح لباس امریکایی در این فیلم نقش خودش را بازی کرد. اسپایک جونز برای فیلم نامزد اسکار بهترین کارگردانی شد. «جان مالکوویچ بودن» آن سال اسکار بهترین فیلمنامهٔ غیراقتباسی را به «زیبایی امریکایی» باخت.

پوستر فیلم جمعیتی را نشان می‌داد که همه‌ نقاب‌های جان مالکوویچ جلوی صورت خود گرفته بودند.

پرترهٔ معروف آلبرت اینشتین که رو به دوربین زبانش را درآورده تقریباً همه دیده‌اند. یا آن عکسی که آلفرد هیچکاک غازی را از گردن گرفته و انگار دارد به ما می‌گوید نمی‌داند چه بلای سرش آمده. عکس چه‌گوارا با آنچهرهٔ مصمم هم که دیگر گفتن ندارد. بازسازی این پرتره‌ها شاید رویای هر عکاسی باشد. اما همهٔ عکاس‌ها که دوست جان مالکوویچ نیستند.

ساندرو میلر، عکاس امریکایی با همکاری مالکوویچ در پروژهٔ «مالکوویچ، مالکوویچ، مالکوویچ: ادای دین به اساتید عکاسی» معروف‌ترین پرتره‌های عکاسی‌شدهٔ تاریخ را بازسازی کرده.

میلر عکاسی را در شانزده‌سالگی شروع کرده و حالا بعد از سه دهه یکی از عکاسان پیشتاز حوزهٔ تبلیغات است. میلر کنار کارش در صنعت تبلیغات، پروژه‌های شخصی خودش را هم دارد که شامل همکاری‌های درازمدت با مالکوویچ می‌شود. میلر این دوست قدیمی خود را اولین بار در اواخر دههٔ ۱۹۹۰یعنی‌‌ همان سالهایی که به ساخت جان مالکوویچ بودن منتهی شد سر عکاسی از تئا‌تر استپن‌ولف در شیکاگو دید، تئاتری که مالکوویچ از ۱۹۷۶به عضویت هیئت موسس آن در آمد.

پروژهٔ «مالکوویچ، مالکوویچ، مالکوویچ» در ۲۰۱۳کلید خورد. در واقع، ساندرو می‌خواست به عکاسانی که الهام‌بخش کارش بودند و کارنامهٔ کاری‌اش را شکل دادند ادای دین کند. او ۳۵عکس ماندگار تاریخ را انتخاب کرد و بعد مالکوویچ مشتاق را به کمک فراخواند. عکس‌هایی که مالکوویچ به‌خوبی از عهدهٔ بازی کردنشان برآمده. می‌لر به گالری ک‌ترین ادلمن در شیکاگو می‌گوید: «جان بااستعداد‌ترین و پرکار‌ترین کسی است که می‌شناسم. نبوغ او بی‌نظیر است. می‌توانم حس یا ایده‌ای را پیشنهاد کنم و بعد ظرف چند دقیقه به‌معنای واقعی کلمه جلوی چشمم به قالب آن شخصیت می‌رود. او خیلی به کار من و فرایند کارما‌ن ایمان دارد… حقیقتاً موهبتی است که او را به عنوان دوست و همکار کنار خودم دارم.»

این مجموعه گواهی است هم بر مهارت‌های عکاسی و ویرایش میلر و هم بر توانایی‌های بازیگری مالکوویچ. عکس‌ها چنان دقتی دارند که سخت می‌شود باور کرد آن‌ها را با فوتوشاپ توی عکس اصلی نچسبانده‌اند و بازسازی کامل عکس‌های اصلی هستند. جان مالکوویچ در این عکس‌ها چنان به جلد شخصیت‌ها رفته که آدم فکر می‌کند جان مالکوویچ بودن یادش رفته باشد.

بقیه تصاور را اینجا ببینید:

نظر بدهید

شما باید وارد شوید تا بتوانید نظر دهید.